Hieronder verhaalt C. S. over hoe haar kind N. geholpen is:


N., onze prachtige tweede zoon geboren op 11-02-2003. Tijdens de laatste weken van de zwangerschap merkte ik al dat het niet goed ging met hem. In het ziekenhuis werd het goed in de gaten gehouden maar hij herstelde zich steeds.

Achteraf blijkt dat hij tot de 42-ste zwangerschapsweek heeft moeten knokken.

Hij gaf het op het laatste moment op. Gelukkig waren er genoeg artsen in de buurt die hem tot drie keer toe weer aan de gang kregen. Hij was op en had erg veel pijn. Enkele dagen pijnstillers en bewaking en toen is hij gaan slapen. Wel een maand of drie lang. Af en toe wakker voor een slokje en dat was het . Maar hij groeide goed dus hij moest gewoon bijkomen.

Vanaf 4 maanden werd hij onrustiger en met 6 maanden ging het echt fout. Hij zat flink onder het eczeem en leek steeds wel ziek te zijn. Hij huilde vrijwel dag en nacht. Hij had zichtbaar pijn en was bang. Bang als zijn neusje dichtzat, bang als ik een truitje over zijn hoofd trok. En altijd ziek.

Zwak kind was de conclusie van de artsen en allergieën/ oorontstekingen( bekend van de oudste) Helaas niets aan te doen., Slecht ontwikkeld immuunsysteem. Als hij ongeveer 7 was zou het over zijn maar tot die tijd kon het zwaar zijn.

We kwamen bij de osteopaat en die constateerde een scheven nekwervel en een zwakke plek in zijn buikje. Maandelijks heen en het overtrekken nam af, hij huilde minder, bleef veel ziek.

We gingen naar een persoon NAET therapeut. Het hielp maar het was er zo druk ik voelde mij er niet prettig. Ik kreeg het vergoed maar het reizen en het niet klikken brak mij op. (hij huilde immers nog steeds bijna 24 uur omdat hij heel de winter ziek bleef en er liep er nog 1 rond van 3,5)

In december zaten we in het ziekenhuis omdat hij binnen een paar uur buikgriep uitgedroogd was.

Daar houden was niet slim omdat hij duidelijk de klappen al had opgelopen door al het ziek zijn en de start. Hij moest dicht bij ons zijn. We hebben hem 24 uur lang elke 10 minuten ORS gegeven en hij knapte na 2 dagen op. Elke dag 2 controles in het ziekenhuis maar hij was bij ons.

Een paar maanden later besloot ik de overstap te maken naar Yolande, een NAET therapeut en kinesioloog, die die ook de methodes JMT en EFT gebruikte.

N. was toen bijna 1 en erg zwak.

Vanaf binnenkomst voelde wij beide ons daar prettig. Via mij werd hij behandeld. Niets bij hem want dat vond hij afschuwelijk. Hij kon gewoon zijn gangetje gaan. Anders dan waar we vandaan kwamen.

Yolande is enkele maanden lang met hem bezig geweest en elke keer kwamen we weer een stukje verder.

Ik zag hem steeds minder ziek zijn, steeds minder huilen, steeds beter eten en steeds beter slapen. Zijn huid knapte op die zomer en daarna ging Yolande weer even intensief met hem aan de gang. Toen besloten we te stoppen, hij was klaar zei ze. het bekroop mij aan alle kanten, het voelde voor mij niet zo. Maar hij kwam de winter veel beter door dan de winter daarvoor. We moesten vertrouwen hebben maar dat hadden we nog niet. Dat zou te tijd wel brengen had ze gezegd en ik kon zo weer terug. Ik deed het niet, ik wilde haar advies opvolgen en zijn lijfje de kans geven met thuisondersteunende behandelingen het zelf te doen. Want vertrouwen in haar had ik ondertussen absoluut wel.

In januari ging het alsnog flink fout. men dacht aan hersenvliesontsteking. Hij had hoge koorts die niet omlaag te krijgen was, kreeg stuipjes . Hersenvliesontsteking werd even aan de kant gezet want men hoorde iets bij de longen. Het bleek een longontsteking te zijn. Binnen 8 uur moest de antibiotica aanslaan anders moest hij echt worden opgenomen. Wederom wilde de artsen dat liever niet. Hij had al teveel meegemaakt en al die antibiotica zou veel weer afbreken.

Gelukkig sloegen 10 minuten voor de eindtijd de medicijnen aan. Achteraf vermoed men dat dit de eerste keer was dat het lijfje koorts kreeg en dus helemaal in de war raakte. Maar de koorts gaf aan dat het immuunsysteem eindelijk aan de gang was!!!!! Dit was een doorbraak. Vanaf dat moment zijn zijn longen ook nooit meer zo vol geraakt als voorheen. Het leek wel een heftige reiniging wat had plaatsgevonden.

Dit was een maand of 9 nadat Yolande begonnen was.

We maakten daarna flink gebruik van Ortiflor (een pro-biotica) en thuisoefeningen

Vanaf dat moment is hij alleen maar opgeknapt. Hij woog toen( bijna 2 jaar) 8 kilo.

Hij is nu net 3 en weegt 12,5 kilo.

Hij is de laatste winter niet ziek geweest, nu rommelt hij wat met verkoudheid maar de koude dagen wisselen te hard met warme dagen en vele rommelen samen met hem.

Hij krijgt vaak koorts als hij ziek is. In het begin moesten we dat meteen onderdrukken als het richting de 39 graden ging omdat zijn lichaampje het niet trok. Nu doet de koorts gewoon zijn werk en maakt hem beter. Er komt geen paracetamolletje meer an te pas.

Complicaties heeft hij niet meer bij al zijn verkoudheden. Hij had buisjes gekregen en zijn neusamandelen zijn verwijderd toen hij 1,5 was. Kijken of dat verlichting gaf. Dat deed het, dat jaar had hij geen oorontsteking op 2 keer na. Het jaar ervoor chronisch. Het laatste jaar 1 keer eentje gehad terwijl zijn buisjes er van de zomer al uitgevallen zijn. i.p.v. 3 weken duurde deze 1 dag en toen kwam de troep er al uit i.p.v. dat het binnen bleef hangen.

De kinderarts gaat geen nieuwe plaatsen. Hij redt het zelf.

De artsen beamen dat het allemaal erg snel is gegaan. Hij had eigenlijk nog een jaar of drie te gaan omdat hij duidelijk met bar weinig weerstand te wereld kwam en het immuunsysteem functioneerde niet naar behoren.

Het functioneert nu goed. het blijft een gevoelig kindje maar hij zet er zich zonder problemen doorheen.

Emotioneel heeft hij de klappen opgelopen omdat hij te lang heel veel pijn gehad heeft. Maar met veel geduld en hulp van de peuterspeelzaal krijgt hij steeds meer vertrouwen in hemzelf en zijn omgeving. Wat moet die schade geweest zijn als we nog jaren met hem door waren blijven lopen? En dan was daar onherroepelijk ook een groeiachterstand bij gekomen.
Hij zit nu aardig op de lijnen. In ontwikkeling had hij een achterstand. Hij ligt nu voor.
We hebben nog 1 maartje. Hij loopt wat vreemd en het lijkt dat hij veel doet omdat hij bang is voor pijn. (die hij misschien daar een keer gehad heeft)
Hij heeft geen vertrouwen in zijn eigen lijfje. Logisch. De fysiotherapeut wil na uitsluitsel van lichamelijke problemen met hem aan de gang.
Wij denken dat er iemand is die hem beter kan helpen.

Waarschijnlijk zitten we over een tijdje weer bij Yolande . En dan mag ze het laatste stukje ook nog even met hem gaan doen.

Het zijn zware jaren geweest. Maar de kans dat we hem kwijt waren is enorm groot geweest. Het was al een groot cadeau dat hij bij ons is mogen blijven.

Nu blijkt dat hij ook nog zo snel overal doorheen gaat mag je het bijna een klein wondertje noemen.

Wat betreft zijn allergieën. Die zijn ook volledig verdwenen. Hij kan alles weer gewoon eten. Dit terwijl hij allergisch was voor: Melk/ei/ chocolade/aardbeien etc.

We konden dit thuis behandelen. Hebben we niet eens gedaan. Naarmate zijn immuunsysteem ging functioneren namen de allergieën af.

Sommige mensen vragen nog wel eens hoe we dit nou voor elkaar hebben gekregen. Zo'n ziek hoopje mens, nu zo zichtbaar blij en goed functionerend.Mijn antwoord is dan altijd. het is iets van NAET/EFT en van alles en nog wat. Super vaag. je gelooft je oren niet maar het werkt als een tierelier.
Zelfs de kinderarts die niet happig is op dit soort dingen moest beamen dat het toch wel bijzonder goed ging met hem.

Yolande bedankt! Namens onze kanjer, die jou vermoedelijk nog wel even nodig heeft maar we gaan eerst even kijken wat er precies nog zit.

Groetjes

C. S. Heerhugowaard